## Premise

Źródło jest prawem/ideą, nie gotowym streszczeniem fabuły: dziecięcy lęk można oswajać przez czyjąś spokojną obecność i wspólną zabawę, bez tłumaczenia zjawiska. W tym odcinku Ewa boi się wyłącznie burzy. Burza pozostaje naturalnym zjawiskiem; zmienia się zachowanie dziewczynki, nie pogoda.

Obowiązujące warunki: 90 sekund, obraz 16:9, język polski, narracja spoza akcji, muzyka instrumentalna i efekty, bez dialogów i jakiegokolwiek tekstu ekranowego. Odbiorcy: dzieci w wieku 3–5 lat. Zwyczajny współczesny dom, ciepły ton, płaska animacja wektorowa 2D, zatwierdzone postacie i paleta. Otwarcie oraz zamknięcie zachowują kompozycję Ewy z alpaką na jednolitym ciepłobursztynowym tle.

## Logline

Kiedy grzmot zatrzymuje czteroletnią Ewę w drodze na kanapę do taty, jego obecność i zabawa w chowanego za pluszową alpaką pomagają jej odzyskać przytulny wieczór, mimo że burza nadal trwa.

## Synopsis

Wieczorem Ewa z alpaką pod pachą idzie do taty, który zaprasza ją na wolne miejsce na kanapie. Błysk i grzmot zatrzymują dziewczynkę. Zamiast przywoływać ją ponownie, tata schodzi na dywan i siada obok niej. Ewa przysiada przy nim, nadal mocno obejmując zabawkę.

Gdy tata pochyla głowę ku córce, miękkie ucho przytulonej do niej alpaki zasłania mu jedno oko. Próbuje wyjrzeć z jednej strony, potem z drugiej. Ewa najpierw obserwuje jego miny, a potem sama przesuwa pluszaka, kontynuując zabawę. Śmieje się; tata zostaje blisko.

Dziewczynka spogląda na wolne miejsce na kanapie i sama wraca do przerwanego zamiaru. Wchodzi na nią z alpaką, a tata siada obok. Przy kolejnym grzmocie Ewa lekko podrywa ramiona, ale nie ucieka: wolną dłonią odnajduje dłoń taty i przytula się do niego. Deszcz nadal pada. Wieczór kończy się spokojem, a ramowa kompozycja pokazuje rozluźnioną Ewę obejmującą alpakę.

Cała konkretna fabuła jest nową propozycją rozwijającą podaną ideę.

## Beats

- **Zaproszenie przerwane przez burzę — S02:** tata robi Ewie miejsce na kanapie; dziewczynka rusza do niego, lecz grzmot zatrzymuje ją i powoduje odruchowe przyciśnięcie alpaki.
- **Obecność zamiast ponaglania — S03:** widząc znieruchomiałą Ewę, tata siada na dywanie obok niej; dziewczynka odpowiada, przysiadając przy jego boku.
- **Przypadek otwiera zabawę — S04:** ucho alpaki zasłania tacie oko; jego spokojne próby wyglądania zza zabawki wywołują pierwszy uśmiech Ewy.
- **Ewa przejmuje inicjatywę — S05:** dziewczynka sama przesuwa alpakę, a tata podąża za nią głową; wspólna zabawa rozluźnia jej ramiona i uścisk.
- **Powrót do własnego zamiaru — S06:** po zabawie Ewa ponownie wybiera miejsce na kanapie; tym razem sama tam wchodzi, a tata dołącza.
- **Spokój mimo trwającej burzy — S07–S08:** kolejny grzmot wywołuje krótki odruch, lecz Ewa pozostaje na kanapie, chwyta dłoń taty i odpoczywa przy nim; spokojna kompozycja końcowa domyka odcinek.

## Characters and locations

- **Ewa — postać zatwierdzona.** Około czterech lat; głowa stanowi 1/3 wysokości. Blond włosy do ramion, bez grzywki, brzoskwiniowa skóra, kropki-oczy i kreska-usta. Krótka szyja, umowne kończyny bez zaznaczonych stawów, zwarte dłonie z jednym kciukiem, stopy bez palców i kostek. Przez cały odcinek gładka czerwona piżama i bose stopy. Nie prowadzi narracji.
- **Tata — postać zatwierdzona.** Szczupły, pogodny, krótkie ciemnobrązowe włosy, bez zarostu i okularów. Rozjaśniona granatowa bluza bez kaptura, szare spodnie. Głowa tej samej wielkości co głowa Ewy, lecz stanowiąca 1/4 jego wysokości; tata wyższy od córki dokładnie o jedną taką głowę. Twarz i kończyny uproszczone jak u Ewy. Bez kwestii i bez ruchów ust sugerujących rozmowę.
- **Alpaka — rekwizyt zatwierdzony.** Pudroworóżowa, od dłoni do łokcia Ewy, z długą szyją, małym łebkiem, puchatym ciałem i cienkimi nogami. Wytarta na szyi i uszach, miejscami spłowiała, z jednym szwem naprawionym grubszą nitką. Kropki-oczy, kreska pyszczka; jedyny element z ciemnobrązowym konturem. Należy do Ewy i przez cały odcinek pozostaje w jej prawej ręce lub pod prawym ramieniem. Miękkie ucho ugina się wyłącznie wskutek kontaktu i grawitacji.
- **Narrator — głos spoza akcji.** Ciepły, oszczędny; nazywa sytuację, nie objaśnia burzy ani nie wygłasza morału.
- **Salon wieczorem — propozycja.** Śliwkowa ściana, granatowa kanapa, szary dywan i zamknięte okno z boku, z dala od kanapy. Ciepłe bursztynowe oświetlenie. Układ od S02 do S07 pozostaje niezmienny. Deszcz widoczny przez szybę; bez postaci i twarzy w chmurach lub odbiciach.
- **Kanapa — rekwizyt proponowany.** Niska, dostępna dla Ewy bez pomocy. Od początku zajęta częściowo przez tatę, z wyraźnie wolnym miejscem obok. Nie wymaga dodatkowych poduszek ani innych przedmiotów.
- **Kompozycja ramowa — założenie zatwierdzone.** Pełna sylwetka Ewy centralnie z alpaką, na jednolitym ciepłobursztynowym tle, w formacie 16:9. To redakcyjna rama odcinka, nie osobne miejsce fabularne ani magiczna przemiana salonu.

Wszystkie elementy zachowują zatwierdzoną dziesięciobarwną paletę i płaską geometrię. Błysk jedynie chwilowo podnosi jasność i wyostrza krawędzie.

## Scenes

### S01 | 6s | kompozycja ramowa — wieczór

Action: Pełna sylwetka Ewy centralnie na jednolitym ciepłobursztynowym tle, z zapasem przestrzeni po bokach w formacie 16:9. Ewa ma czerwoną piżamę i bose stopy. Prawym ramieniem obejmuje alpakę; lewa ręka spoczywa swobodnie przy ciele. Przechyla głowę ku zabawce. Ucho alpaki miękko ugina się przy jej policzku. Kompozycja pozostaje spokojna i czytelna.
Audio: Delikatny, instrumentalny motyw wieczorny. Narrator: „Dzielna Ewa. Burza”. Po tytule krótka pauza.
Text: none.
End state: Ewa stoi rozluźniona, alpaka pozostaje pod prawym ramieniem. Następne cięcie rozpoczyna właściwą akcję w salonie; nie przedstawia podróży z ramowego tła.

### S02 | 14s | salon — wieczór

Action: Od początku widać tatę siedzącego na kanapie, wolne miejsce obok, dywan oraz zamknięte okno. Ewa stoi na dywanie dwa małe kroki od kanapy, z alpaką pod prawym ramieniem. W pierwszych czterech sekundach tata przesuwa się nieco, klepie wolne siedzisko i uśmiecha się do córki. Ewa rusza ku niemu, wyciągając lewą rękę w stronę siedziska. Krótki błysk rozjaśnia wnętrze, po nim nadchodzi grzmot. Ewa zatrzymuje się przed kanapą, podnosi ramiona i przyciąga alpakę do piersi. Przez ostatnie cztery sekundy tata obserwuje ją uważnie; dziewczynka nie robi następnego kroku.
Audio: Początkowo cicha muzyka i deszcz za szybą. Narrator, przed błyskiem: „Na kanapie czekało miejsce dla Ewy”. Miękki, niski grzmot bez gwałtownego skoku głośności; muzyka ustępuje miejsca reakcji.
Text: none.
End state: Ewa stoi przed kanapą, spięta, z alpaką przy piersi i wolną lewą dłonią. Tata siedzi obok wolnego miejsca; żadnego przedmiotu nie trzyma.

### S03 | 12s | salon — wieczór, ciąg dalszy

Action: Tata nie ponawia zaproszenia. Powoli zsuwa się z kanapy i siada na dywanie po lewej stronie Ewy, zostawiając między nimi niewielki odstęp. Ręce opiera na własnych kolanach. Czeka. Ewa spogląda na niego, następnie siada obok, pomagając sobie lewą dłonią opartą o dywan. Alpaka przez cały ruch pozostaje pod prawym ramieniem. Przez ostatnie trzy sekundy dziewczynka lekko opiera się barkiem o tatę; on pozostaje nieruchomo przy niej.
Audio: Szmer ubrania, miękkie osiadanie na dywanie, jednostajny deszcz. Narrator: „Tata usiadł obok”. Wraca ciepła, spokojna fraza instrumentalna.
Text: none.
End state: Oboje siedzą na dywanie przed kanapą, tata po lewej stronie Ewy. Ewa trzyma alpakę przy prawym policzku; jej lewa dłoń spoczywa na dywanie. Ramiona są jeszcze lekko uniesione.

### S04 | 14s | salon — wieczór, ciąg dalszy

Action: Ewa obraca głowę i tułów ku tacie, nadal przytulając alpakę do policzka. Tata łagodnie pochyla głowę w jej stronę. Zetknięte z jego twarzą miękkie ucho zabawki zagina się i zasłania mu jedno oko. Tata zastyga na dwie sekundy z jednym widocznym okiem. Następnie bardzo powoli wychyla głowę zza alpaki, najpierw w jedną stronę, potem w drugą. Ewa śledzi go wzrokiem. Kąciki jej ust unoszą się, a ramiona nieco opadają. Tata zatrzymuje pogodną minę, dając jej czas na reakcję.
Audio: Dyskretny szelest pluszu. W muzyce pojawiają się dwa lekkie, figlarne akcenty odpowiadające wychyleniom głowy taty. Bez narracji i bez wokalnych efektów.
Text: none.
End state: Ewa nadal siedzi przy tacie i sama trzyma alpakę. Zabawka znajduje się między ich twarzami; tata wygląda zza niej. Ewa po raz pierwszy się uśmiecha.

### S05 | 14s | salon — wieczór, ciąg dalszy

Action: Po krótkiej pauzie Ewa odsuwa alpakę od własnego policzka i prawą ręką przesuwa ją przed twarz taty. Tata znika za puchatym tułowiem zabawki, po czym wolno wychyla głowę z boku. Ewa uśmiecha się szerzej i raz jeszcze przesuwa pluszaka, a tata znów wygląda z drugiej strony. Dziewczynka śmieje się bezgłośnie, poruszając lekko ramionami. Pod koniec opuszcza alpakę na własne kolana, nie wypuszczając jej z prawej ręki. Lewą dłoń nadal opiera na dywanie. Wspólnie zatrzymują się na chwilę z uśmiechami.
Audio: Lekka, sprężysta melodia instrumentalna, delikatny szelest zabawki i ubrań. Deszcz pozostaje słyszalny. Bez narracji; ruchy ust pokazują wyłącznie uśmiech i śmiech, nie rozmowę.
Text: none.
End state: Oboje siedzą na dywanie. Ewa jest rozluźniona, alpaka leży na jej kolanach w prawej dłoni. Tata ma obie ręce wolne. Kanapa za nimi pozostaje pusta.

### S06 | 14s | salon — wieczór, ciąg dalszy

Action: Ewa spogląda na wolne siedzisko, potem na tatę. Przyciska alpakę prawym ramieniem do boku i wstaje, podpierając się lewą dłonią. Odwraca się ku bliskiej kanapie, opiera lewą dłoń na siedzisku i wspina się na nie kolanem. Siada. Tata spokojnie podnosi się z dywanu i zajmuje miejsce po jej lewej stronie. Ewa przysuwa się do niego. Ostatnie trzy sekundy należą do jej zadowolonego spojrzenia i swobodnego oparcia pleców.
Audio: Szmer piżamy, miękkie ugięcie siedziska. Muzyka przechodzi z figlarnej w kołyszącą, spokojną frazę. Deszcz bez zmian. Bez narracji.
Text: none.
End state: Ewa i tata siedzą obok siebie na kanapie. Alpaka pozostaje pod prawym ramieniem Ewy. Jej lewa dłoń jest wolna; prawa dłoń taty spoczywa na siedzisku między nimi.

### S07 | 10s | salon — wieczór, ciąg dalszy

Action: W pierwszych dwóch sekundach pojawia się krótki błysk, a następnie grzmot o podobnym natężeniu jak wcześniej. Ewa lekko podrywa ramiona i na moment zamiera. Spogląda na tatę, który pozostaje spokojnie obok. Sama kładzie lewą dłoń na jego prawej dłoni; tata delikatnie ją obejmuje. Ewa opiera głowę o jego ramię. Przez ostatnie cztery sekundy oboje odpoczywają bez dalszej akcji. Za zamkniętym oknem nadal widać deszcz.
Audio: Deszcz i łagodnie podany grzmot; muzyka nie urywa się. Narrator, gdy Ewa już opiera głowę: „Jeszcze grzmiało. Tata był obok”.
Text: none.
End state: Ewa spokojnie wtula się w tatę, trzymając go lewą dłonią. Alpaka pozostaje przy jej prawym boku. Burza trwa, lecz dziewczynka nie wycofuje się z kanapy.

### S08 | 6s | kompozycja ramowa — wieczór

Action: Cięcie do zatwierdzonej kompozycji końcowej pomija wstawanie z kanapy i opuszcza przestrzeń fabularną; nie sugeruje przemiany wnętrza. Ewa ponownie stoi centralnie, w pełnej sylwetce, na jednolitym ciepłobursztynowym tle. Strój bez zmian, alpaka pod prawym ramieniem. Dziewczynka opuszcza rozluźnione barki i obejmuje zabawkę również lewą ręką. Z łagodnym uśmiechem przytula do niej policzek. Końcowa poza trwa trzy sekundy.
Audio: Spokojne domknięcie instrumentalnego motywu. Cichy deszcz przeniesiony z poprzedniej sceny pozostaje pod muzyką; brak dźwiękowej sugestii nagłego końca burzy. Bez narracji.
Text: none.
End state: Ewa spokojna, obejmuje alpakę obiema rękami. Brak tekstu, nowego bodźca lękowego i zapowiedzi dalszego zagrożenia.

## Review

To draft wymagający oceny twórczej. Nowymi propozycjami są: wieczorny salon, cel w postaci dołączenia do taty na kanapie, zejście taty na dywan, zabawa w wyglądanie zza alpaki oraz konkretne kwestie narratora. Nie są to elementy wcześniej zatwierdzonej fabuły.

Planowany czas: **6 + 14 + 12 + 14 + 14 + 14 + 10 + 6 = 90 sekund**. Każda scena mieści się w limicie 1–15 sekund. Są to szacunki scenariuszowe, nie pomiar gotowej animacji.

Sprawdzono ciągłość alpaki, wolne dłonie postaci, położenie kanapy i kolejność zmian pozycji. Zabawka pozostaje u Ewy, a jej miękkość zostaje pokazana przed wykorzystaniem w zabawie. Sprawdzono zgodność zakończenia ze streszczeniem, brak dialogów i napisów oraz czas pozostawiony na rozpoznanie reakcji. Nie stwierdzono sprzeczności między wiążącymi ustawieniami; ramowe tło potraktowano jako zatwierdzoną konwencję redakcyjną, nie magiczną część świata.

Idea wynika z działań: tata rezygnuje z oczekiwania, że Ewa sama do niego podejdzie, zostaje przy niej, a ona odzyskuje inicjatywę poprzez zabawę. Kolejny grzmot potwierdza, że źródło lęku nie zostało usunięte ani pokonane.

Przed przygotowaniem listy ujęć należy ocenić czytelność żartu z alpaką, wygodę wspinania się Ewy na niską kanapę oraz tempo reakcji w animatiku. Do weryfikacji wizualnej pozostają zgodność proporcji obu postaci i odróżnienie blond włosów od bursztynowego tła; ewentualne przyciemnienie tła wymaga osobnej decyzji. Poziom grzmotów należy dobrać tak, by sygnalizował burzę bez straszenia najmłodszych.